سبط طبرسى در كتاب المشكوة آن را از كتاب محاسن نقل كرده است « 1 » . 23 - و نيز در كافى به سند خود از حضرت عبد العظيم بن عبد اللَّه حسنى نقل كرده كه ايشان بدون ذكر سند از رسول خدا ( ص ) نقل كرده و گفته كه آن حضرت سه جور مىنشست : يكى « قرفصاء » - و آن عبارت از اين بود كه ساقهاى پا را بلند مىكرد و دو دست خود را از جلو بر آنها حلقه مىزد و با دست راست بازوى چپ و با دست چپ بازوى راست را مىگرفت ، دوم اينكه دو زانوى خود و نوك انگشتان پا را به زمين مىگذاشت ، سوم اينكه يك پا را زير ران خود گذاشته و پاى ديگر را روى آن پهن ميكرد و هرگز ديده نشد كه چهار زانو بنشيند « 2 » . 24 - و در كتاب مكارم الاخلاق از كتاب نبوت از على ( ع ) نقل كرده كه فرمود : هيچ ديده نشد كه رسول خدا ( ص ) با كسى مصافحه كند و او جلوتر از طرف دست خود را بكشد ، بلكه آن قدر دست خود را در دست او نگه ميداشت تا او دست آن جناب را رها سازد ، و هيچ ديده نشد كه كسى با پر حرفى خود مزاحم آن حضرت شود و او از روى انزجار سكوت كند ، بلكه آن قدر حوصله به خرج مىداد تا طرف ساكت شود و هيچ ديده نشد كه در پيش روى كسى كه در خدمتش نشسته پاى خود را دراز كند ، و هيچ وقت مخير بين دو چيز نشد مگر اينكه دشوارتر آن دو را اختيار مىفرمود ، و هيچ وقت در ظلمى كه به او ميشد به مقام انتقام در نيامد ، مگر اينكه محارم خدا هتك شود كه در اين صورت خشم مىكرد و خشمش هم براى خداى تعالى بود ، و هيچ وقت در حال تكيه كردن غذا ميل نفرمود تا از دنيا رحلت كرد ، و هيچ وقت چيزى از او درخواست نشد كه در جواب بگويد : « نه » ، و حاجت هيچ حاجتمندى را رد نكرد بلكه عملا يا به زبان به قدرى كه برايش ميسور بود آن را برآورده ميساخت ، نمازش در عين تماميت از همه نمازها سبكتر و خطبه اش از همه خطبه ها كوتاهتر و از هذيان دور بود ، و مردم ، آن جناب را به بوى خوشى كه از او به مشام مىرسيد مىشناختند ، و وقتى با ديگران بر سر يك سفره مىنشست اولين كسى بود كه شروع به غذا خوردن مىكرد ، و آخرين كسى بود كه از غذا دست مىكشيد ، و هميشه از غذاى جلو خود ميل مىفرمود ، تنها در رطب و خرما بود كه آن جناب دست دراز ميكرد و بهترش را برمىچيد ، و وقتى چيزى مىآشاميد آشاميدنش با سه نفس بود ، و آن را مىمكيد و مثل پاره اى از مردم نمىبلعيد ، و دست راستش اختصاص داشت براى خوردن و آشاميدن ، و جز با دست راست چيزى نمىداد و چيزى

--> ( 1 ) مستدرك الوسائل ج 2 ص 558 ح 2 . ( 2 ) كافى ج 2 ص 661 ح 1 .